Notitie #408-409

408) Het gevoel (maatschappelijk en persoonlijk) op een grensgebied te staan. Het gevoel dat ik alles wat ik nog wil (af)maken, gemaakt moet zijn vóór die grens wordt overschreden. Daarna kan het niet meer, althans niet op de manier die me nu voor ogen staat. Alles wat ik schrijf, is al tijdens het schrijven achterhaald.
 

409) B. wees me op de dit fragment uit 1979, waarin interviewer Dick Cavett zich op zijn minst onhandig uitdrukt. In het tenenkrommende begin heeft hij het over Sophia Lorens 'gunstige' kant en vestigt hij de aandacht op de implicatie daarvan (dat ze ook een ongunstige kant heeft) door te ontkennen dat hij dat wilde impliceren. 

Daarna wil hij iets zeggen over de magie van Lorens verschijning op het scherm, maar daarbij maakt hij twee vergissingen: 1) hij doet dat door zich negatief uit te laten over Lorens 'off-screen' verschijning en 2) hij seksualiseert die magie. De magie van Loren, die hij wil duiden, omvat namelijk veel méér dan het gegeven dat hij benadrukt (dat ze een mooie vrouw is). Bevindt de magie, hetgeen niet is te bevatten, zich neurologisch in hetzelfde gebied als de erotiek? Of, waarschijnlijker, reageerde hij gewoonweg te masculien, omdat de magie in dit geval teweeg wordt gebracht door een mooie vrouw?

Notities #404-406

 404) Schrijven is in de eerste plaats vertrouwen op (de validiteit van) het eigen perspectief, en de (vanzelfsprekend eigen) manier om die te verwoorden.

405) Vorm volgt inhoud.

406) De gesprekstof van A. verschilt misschien niet veel van andere vierjarigen, maar fascineert me eindeloos veel meer, omdat ik alles wat daarachter groeit, broeit en zich ontwikkelt voel, ervaar en wil kennen. Haar eigenheid is, door haar nabijheid, lastig te onderscheiden van mijn projecties.

Notities #399-401

 399) Is het mannelijke, erotische verlangen niet in essentie vrouwenhaat? Hoe minder de mannelijke geilheid (door beschaving) wordt gefilterd, hoe gewelddadiger en destructiever die is.

 400) Er valt me aan de vrouwen in mijn omgeving die recent moeder zijn geworden een soort droefheid op, een melancholie. In een gesprek hierover wees B. op de oerervaring van het moederschap. Die brengt een verheviging teweeg van de meer 'gebruikelijke' melancholie: zodra het kind geboren is, zegt ze, begint het met sterven. Ik denk dat daar in ieder geval een kern van waarheid in zit: het is de melancholie van het geluk. Het is het tederste soort verdriet dat ik ken.

401) A. gaat nu al een paar weken naar school en ik heb er nog steeds moeite mee haar 's ochtends op het schoolplein achter te laten. Het gevoel haar opvoeding uit te besteden aan de maatschappij. Ik heb grote problemen met de moderne maatschappij, dus het is niet gek dat ik er ook moeite mee heb om degene die me het meest dierbaar is eraan over te leveren - hoe leuk de school ook is en hoe lief de docenten ook zijn. 

Het cliché dat het een oefening in loslaten is, klopt natuurlijk. A. observeert scherp, denkt helder na over wat ze waarneemt en is ook open in haar vragen. Dat geeft me hoop, ook met het oog op de enorme vraagstukken waar ze in haar leven mee te maken gaat krijgen.