Jillette Johnson, een singer-songwriter die ik niet kende, was maandenlang op tournee met de New Pornographers. Omdat ze geen eigen piano tot haar beschikking had, heeft ze al die tijd geen liedjes kunnen schrijven. Eenmaal thuis popelde ze om weer aan het schrijven te gaan en ze stelde ze zichzelf ten doel om elke dag een liedje te schrijven en dat op Instagram te plaatsen (een 'Song a Day'-challenge). Ze begon dus met het publiceren van spontane beginnetjes en losse ideeën. Op de vierde dag publiceerde ze 'Into the Void', een liedje over de zinloosheid van het schrijven van liedjes: 'AI just made 10 songs just like this/ or more like a billion/ there's no need to be brilliant anymore'.
Het leverde zoveel positieve reacties op dat ze het de volgende dag afmaakte. Vervolgens ging het viral en bereikte ze met dit spontane, ruwe, als grapje bedoelde liedje veel meer succes dan ze tot dan in haar carrière had bereikt. Ze nam een officiële versie op en bood het via BandCamp te koop aan. De ironie is dat ze deze erkenning krijgt voor een liedje waarin ze stelt dat AI er een biljoen van maakt: 'there's no need to be brilliant anymore'.
Het is niet zaligmakend, maar ik vind het mooi dat dit liedje (dat duidelijk uit menselijke creativiteit is ontstaan) kennelijk iets beter doet dan de AI-liedjes. Bovendien slaat 'Into the Void' kennelijk ook meer aan dan de meer afgeronde liedjes uit de rest van haar oeuvre. Mooi is dat het succes onbedoeld is. Terwijl ze dacht als grapje een wegwerp-liedje te maken, schreef Jillette Johnson een liedje dat in ieder geval haar publiek veel groter heeft gemaakt. Juist doordat ze het als grapje schreef: zonder pretenties. Spontaan.
